


ترديدی نيست که شهادت سيد ناحضرت حسين(رض) و گروهی از خانواده و يارانش در واقعه کربلا
رخدادی درناک است وزخمی که بر دل مسلمانان ايجاد شده است عمق ودردش از زخم شهادت سه
خليفه شهيد حضرت عمر عثمان و علی (رض)کمتر نيست افزون بر اين فاجعه امت اسلامی فجايع و
مصيبت های بی شماری ديده است که در آن انبوهی از خلفاءوفرزندان امت اسلامی به گونه ی وحشتناکی
شهيد شده اند که نظيرش راخيلی کم می توان يافت چنانچه جم غفيري ازمسلمانان در غزوه احد و پس از
آن در هجوم مغول ،تاتارها و صليبی وصهيونيست ها جام شيرين شهادت را چشيده اند اگربه تاريخ نگاه
کنيم می يابيم که تعداد زنان، اطفال و پير مردان بی گناه مسلمانی که در هر جنگی از اين جنگها کشته
شده اند ازتعداد افرادی که در واقعه کربلا کشته شده اند به مراتب بيشتر است.
متوجه می شويم که زنده کردن خاطره کربلا با اين شكل و اسلوبی که می بينيم و می شنويم وبا اين
تفصيل و افراط که هر لحظه وثانيه اش را به صورت درد ناکی ترسيم می کنند و نوحه های دردناکی
سر می دهند
، تنها به هدف زنده کردن ياد کشته گان کربلا نيست بلکه پشت سرش اهداف بزرگتری دارد که خيلی
دقيق طراحی شده اند ومسلمانان غافل و بی خبر بدون اطلاع از اصل ماجرا آلت دست شده اند وآنها را
اجرا می کنند. اگر در اين کار نفع اسلام ومسلمانان می بود مطمئنا علماء و مجاهدان امت که تمام
سعی وتلاش خود را برای مقابله وخنثی کردن توطئه های دشمنان اسلام بخرج می دهند در بر پايی
چنين مراسمی سستی بخرج نمی دادند . متاسفانه بر پايی چنين مراسمی موجب اختلاف ودر گيری بيشتر
بين مسلمانان شده واصل مهم وحدت را به خطر انداخته است در شهر که تمام سال را مردم با وحدت
وهمدلی زندگی می کنند،
در موقع عاشورا «ماه محرم » تنشها اضافه می گردد وبه مقدسات همديگر توهين می کنند.
حضرت امام حسين (رض) نوه پيامبر اسلام (ص) فردی از آل بيت بود و سردار جوانان بهشت اند و
دوست داشتن ايشان واجب ومايه ی افتخارو رحمت است و هر شخصی که مدعی اسلام است نمی تواند
بغض ودشمنی او را در دل داشته باشد ومسلمانان با محبت ودوست داشتن آنحضرت (رض) با خداوند قرب
ونزديکی حاصل می کند،سپس امکان نداردحضرت حسين (رض) مخصوص يک طايفه وگروه باشد
همانطوريکه بسياری وانمود می کنند!دليل ،آنکه واقعه کربلا را مورخان بزرگی چون طبری و غيره که امروز
به نام سنی شناخته می شوند به تصوير کشيده اند واگر اين علماء حضرت حسين را دوست نمی داشتنداين
واقعه را در کتب خود درج نمی کردند وواقعه کربلا را به نفع حسين(رض) ترسيم نمی کردند واين
دليل بزرگی است بر آنهايی که تلاش می کنند مسلمانان را به دو گروه محب ومبغض حضرت
حسين (رض) تقسيم کنند در سيرت حضرت حسين (رض)می خوانيم که روز کربلا برای آنهای که
خاطر کشتن او در جهنم داخل می شوند گريه می کردند . واين بزرگترين اخلاق وانسانيت است
پس اگر حضرت حسين (رض) با دشمنان خود تا اين اندازه شفقت داشتند چرا مدعيان محبت آنحضرت از
واقعه شهادت او بعنوان ابزاری برای ايجاد دشمنی و تفرقه بين مسلمانان استفاده می کنند؟ اگر در گذشته
بر پای چنين مراسمی مستحب بود که برادران اهل تشيع آنرامستحب می دانند در صورتيکه تمامی مسلمانان
دنيا برپايی چنين مراسمی را نا درست و بدعت می دانند امروزه به خاطر اينکه موجب تنش در ميان
مسلمانان شده است احتراز ازآن ضروری است
مراسم عزداری کانون بدعت وخرافات و اختلاط دختران وپسران شده است که خود اهل تشيع به بسياری
از اين حقايق اعتراف می کنند من جمله امسال حمل ونگه داری شما يل ،وقمه زنی و علمبرداری ممنوع شده
است . نوحه خوانی سبک های جديدی به طرز اروپا يی ،پاپ ،کلاسيک و..... اختراع
کرده اند که با روح اسلام همخوانی ندارد و کاش تا اين حد منحصر می شد بلکه بسياری ،کلمات کفری
وشرکی درحين نوحه سرايی بر زبان جاری می کنند که در کفری بودن آنها هيچ گونه شکی وجود نيست
حقيقت آن است که زنده کردن واقعه کربلا به اين صورت و فرهنگ خاص نه تنها به نفع اسلام و
مسلمانان نيست بلکه به ضرر وحدت وانسجام اسلامی است که لازم است بجای چنين مراسمی برای وحدت و اخوت
بيشتر ميان مسلمانان بکوشيم تا هد فی که حضرت حسين (رض) به خاطرآن خارج شد وخون پاکش
بر زمين کربلا ريخت متحقق شود و توطئه دشمنان خنثی گردد زبيده شه بخش دانشجوي سال سوم
نوشته شده توسط سعيد بلوچ در یکشنبه سی ام دی 1386 و ساعت 16:37